Онро ҳама аз дунё бо худ меорад!

Дар замони халифа Ҳорун-ар-Рашид валие зиндагӣ мекард, ки ӯро Баҳлӯли Доно меномиданд. Он марди ориф бо рафторҳои аҷибаш мақсаднок атрофиёнро дарси ибрат медод. Аз ин сабаб аксарият ӯро девона мехонданд. Ҳол он ки девонаи аслӣ атрофиёнаш буданд. Онҳое, ки худро олудаи машғалаи бесамари дунявӣ карда буданд.

Баҳлӯли Доно доим дар назди халифа Ҳорун ҳозир буд. Аз ин рӯ бо василаҳои гуногун ӯро аз хатокориҳояш огоҳ мекард. Ҳамин тавр рӯзе Баҳлӯл сару либосаш чанголуд ба назди Ҳорун-ар-Рашид меояд. Халифа аз ин ҳолаш ба ҳайрат омада, ӯро суол мекунад:

– Ин чӣ ҳол аст, Баҳлӯл? Аз куҷо меоӣ?

– Аз дӯзах меоям, эй султон!

– Дар дӯзах чӣ кор доштӣ?

– Оташ лозим шуд, барои ҳамон ба дӯзах рафтам.

– Хӯш, ин тавр, ки бошад аз дӯзах оташ гирифта тавонистӣ?

– Не, султонам! Гирифта натавонистам. Бо посбонони дӯзах сӯҳбат кардам, онҳо гуфтанд, ки “аслан дар худи дӯзах оташ мавҷуд нест, онро ҳама аз дунё бо худ меорад!”

One Comment Add yours

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s