Ҳафт муъҷизаи қуръонӣ: АНОР

Меваи анор дар Қуръони Карим се маротиба зикр мегардад: “Ва Ӯ Он (Худой) аст, ки аз осмон обе фуруд овард; пас бо он ҳар гуна рустаниро берун овардем ва аз он сабзаро берун овардем, ки аз он (сабза) донаҳои яке дар дигаре пайвастаро берун меорем ва аз шукуфаҳои дарахтони хурмо хӯшаҳои хамидаро (берун меорем) ва (низ) бӯстонҳое аз токи ангур ва дарахтони зайтун ва анор – монанди якдигар ва ғайри монанди якдигар…” (сураи Анъом, 99).

Ҳамин тавр дар сураҳои зайл низ доир ба ҳикмат ва фазилатҳои меваи анор гуфта мешавад: Анъом, 141; Раҳмон, 68.

Ҳазрати Алӣ доир ба фоидаи анор чунин фармудаанд: “Анорро бо пардаи дарунааш бихӯред, зеро он меъдаро тоза мекунад”.

Азбаски пӯст, гул ва оби анор боиси қабзияти меъда мегарданд, табибон онро барои беморони шикамрав тавсия медиҳанд. Оби анор пешобро зиёд мекунад, қалб ва вуҷуди инсонро қувват мебахшад. Онҳое, ки гирифтори бемории меъда ва рӯда ҳастанд, меваи анорро камтар тановул намоянд. Ҳамчунин табибон тавсия медиҳанд, ки кӯдакони хурдсол ва занони ҳомиладор низ аз меваи анор камтар истеъмол намоянд.


Ҳафт муъҷизаи қуръонӣ: АНГУР

Ҳафт муъҷизаи қуръонӣ: АНҶИР

Ҳафт муъҷизаи қуръонӣ: РАВҒАНИ ЗАЙТУН

3 Comments Add yours

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s