Ҳадя

Кӯдак дар кӯчаи барфпӯш ба чапу рост медавид ва ҳар касеро, ки рост меомад, чизеро ки дар дасташ буд, нишон медод:

– Бинед, он апа чӣ дод ба ман!

Ман ин манзараро аз ибтидо мушоҳида мекардам. Каме пештар аз дарвозаи мактаб яке аз духтарони мактабхон берун шуда, аз рухсораи сурхи кӯдак бӯсида, ба кафи дастони кӯчакаш чизе монд. Ин кӯдаки ҳанӯз чор ё панҷсола баъди рафтани духтараки мактабхон дуру дароз аз пушташ нигоҳ карда, сипас аз ҷой ҷаҳид. Мисли ин ки парвоз мекарда бошад, бо шӯру ҳаяҷон ба ҳар касе, ки аз пешаш мебаромад, ҳадяашро нишон медод.

Чун навбати нишон додани ҳадя ба ман расид, ҳамон гапашро такрор кард:

– Бинед, вай апа ба ман чӣ дод!

Вақте ки ба ин “хазинаи нодир”-и кӯдак бо мароқ нигоҳ кардам, чӣ гуфтанамро надонистам. Дар кафи дастони аз хунукӣ яхкардааш як тӯбчаи барфӣ дошт ӯ. Шояд бори аввал ҳадя гирифта буд.

Ӯ бо нияти ба дигарон ҳам нишон доданаи тӯбчаи барфӣ аз барам тозон дур шуд. Чун кӣ будани ин кӯдакро пурсидам, гуфтанд, ӯро “ятими маҳалла” меноманд. Падару модараш чанд вақт пеш дар садамаи нақлиёт ҳалок шудаанд ва ӯро бобояш парасторӣ мекунад.

– Башир Усмон, “Ҳадяи зиндагӣ”


Оғӯши модар

Рафтори ҳайратовари одамият

Танҳоӣ

One Comment Add yours

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s