Худхоҳӣ вартаи балост (1)

Мегӯянд, инсонҳои доно бисёранд, вале онҳое, ки аз рӯи донишу маърифати худ амал мекунанд, каманд. Ва яке аз камбудиҳои мо он аст, ки дониши бардоштаамон дар рафтору кирдор ва муносибати мо бо дигарон акс намеёбад, яъне, он чиро медонем, рӯи он амал намекунем. Масалан, мо медонем, ки худхоҳӣ хуб нест, инсон набояд доим “ман… ман…” гӯяд, балки ба ҷои он бояд як андоза фурӯтан ва хоксор бошад. Ҷое, ки манфиат аст, худро не, дигаронро пеш гузорад… Зеро аз ҳама нуқтаи заъф ва таҳлукаовар барои инсон ҳисси худхоҳист ва ҳар кӣ ба ин дард гирифтор шудаву матлубашро дар торикиҳои “эго” меҷӯяд, ба ҷое намерасад. Агарчи роҳи дарозе паймояд.

Худхоҳӣ аз он ҷиҳат ҳам бад аст, ки инсонро тадриҷан аз шинохти лутфу инояти Офаридгор ва дарки неъматҳо дур намуда, ба як хасис табдил медиҳад. Кас надониста ба худпарастӣ мегузарад ва мехоҳад, ки ҳама чӣ ба нафъи вай тамом шавад. Дар ҳама кор ҳисса ва фоидаи худро суроғ мекунад. Пайваста “ман” мегӯяд, “ман кардам, ман дидам, ман бурдам, ман овардам…” мегӯяд, бинобар ин мехоҳад, ки натиҷа ва фоида низ ба коми ӯ бошад. Мисле, ки дар ҷомеаҳои капиталистӣ кас танҳо дар андешаи сармоя ва манфиати хеш аст. Кор ҳатто ба он ҷо ҳам мерасад, ки муваффақият ва амалҳои зебои дигаронро ба номи худ навиштан мехоҳад. Аз ин рӯ гирдоби марговари қарсаку таърифу офарин пайваста ӯро ба сӯи худ мекашад.

(давом дорад)


Эҳтироми волидон

Дар суроғи озодӣ

Ҷиддият ва кор

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s