Деҳқон ва писар

Инсонҳо ҳам мисоли инҳо ҳарчанд ақлу дилашон холӣ аст, вале миёни мардум сарбаландона аз кибру ғурурашон мефахранд.

Advertisements

Бобои боғбон – бобои ман

Рӯзе ҳамроҳи хоҳарам ба боғи ҳамсоя мевахӯрӣ рафтем. Ба гирду атроф нигоҳ кардем, то боғбон моро набинад.

Мард ва деви обӣ

Марде табарашро дар дарё афтонд. Аз андуҳи зиёд дере дар лаби дарё нишаста гирист. Деви обӣ садои ӯро шунида аз об баромаду сабаби гиристанашро пурсид.

Қадри шаб

Ду ҷӯра – Фарҳод ва Умед саргарми бозӣ шуда, гузаштани вақтро эҳсос накарданд. Умед, ки холо бозӣ кардан мехост, аз фаро расидани шом шикоят намуд.

Рӯбоҳ ва хирс

Рӯбоҳе бо хирсе дар ҳамсоягии ҳамдигар зиндагӣ мекарданд. Хирс ҳамсояашро бисёр дӯст медошт ва ҳаргоҳе ки ӯро медид, салом мегуфт ва ба нӯшидани як пиёла чой даъват мекард.

Дастони ношуста ва дарди шикам

Буд набуд писарбачае буд. Вай писари эркаи падару модараш буд. Гарчӣ аллакай мактабхон буд, лекин ҳоло ҳам байни хубу бад ва тозаву чиркин фарқ намекард.

Ду ҳамсоя – олуча ва гелос

Дар як боғчаи хурд ду дарахт паҳлӯи ҳам қарор доштанд. Яке дарахти олуча ва дигаре гелос буд. Ин ду ҳамсоя бо ҳам меҳрубон набуданд ва доим дили ҳамдигарро ранҷур мекарданд.