Рамазон ва рӯзадории Фахри олам (2)

Моҳи шарифи рамазон ба сони манзари охират аст. Зеро иқлими ин моҳ дар меҳвари уқбо ҷараён мекунад. Рамазон моҳи ибодат аст.

Advertisements

Рамазон ва рӯзадории Фахри олам (1)

Расули акрам (с.а.в.) дар арафаи моҳи шарифи рӯзадорӣ бо василаҳои гуногун, ҳам рӯҳан ва ҳам ҷисман, барои барҳақ баҳраманд шудан аз ин моҳ умматро бедор мекарданд. Ҳамин тавр рӯҳи муъминонро ба ваҷд оварда, дар дили онҳо ҳаяҷони фарорасии моҳи шарифро зинда медоштанд.

Ду чашми масъуд

Рӯзи Артиши миллӣ барои ҳамаи кормандони сохторҳои амниятиву низомӣ муборак бод! Хоҳони онем, ки дар ду олам ҳам Шумоён доим масъуду саломат бошед.

Бузургони олами маънавиёт: Имом Раббонӣ (2)

Аз ин рафтори подшоҳ ва ҳолати Имом Раббонӣ мурид ва муҳиббон нороҳат шуда, агар устод талаб кунанд, барои аз тахт сарнагун кардани шоҳ Ҷаҳонгир омода буданашонро иброз медоранд.

Бузургони олами маънавиёт: Имом Раббонӣ (1)

Исми Имом Раббонӣ барои аксарият ошно аст, вале кам нафаре пайдо мешавад, ки доир ба ҳаёт, мақом ва нақши ин марди абарқудрат дар умури ҳаёти маънавии мардуми минтақа, маълумоте дошта бошад.

Ғурбат

Ҳарчанд маънои луғавии ғурбат ҷудоӣ аз ватан, дурӣ аз ёру диёр, ғарибӣ ва мусофирӣ аст, дар истилоҳи тасаввуф ғурбатро дар баробари аз фазои дилфиреби дунё дурӣ ҷустан, доим дар пайи ба даст овардани фазои дилкаши ухравӣ ва муштоқи висоли Мақсуд будан, маънидод кардаанд.

То чӣ андоза дилбастаи мақсуд ҳастем?

Калиди дилҳо “хислати нарм” ва “баёни нек” аст. Бо дуруштӣ ва хушунат дили одамонро фатҳ кардан муҳол аст; баръакс, онҳоро бо ин услуби дағал ба подаву рама табдил медиҳед.

Шарм дор ва носипос нашав! (2)

Боре як ҷавон ба назди Иброҳими Адҳам омада пурсид:
– Маро нафсам ба содир кардани гуноҳ маҷбур мекунад. Намедонам бо нафси хеш чӣ гуна муқовимат кунам. Чӣ маслиҳатам медиҳед?

Шарм дор ва носипос нашав! (1)

Иброҳими Адҳам замоне подшоҳи Балх буд. Мегӯянд, рӯзе мутафаккир, мутаҳаййир ва андӯҳгин нишаста буд, ки марде аз дар даромад ва ба пои тахташ нишаст.

Дили мӯъмин ва “рӯзи ҳисоб”

Қадри банда бинобар ҳадафу мақсади дар назди худ гузоштааш муайян мегардад. Ҳаргиз мақоми шикорчии шер бо мақоми шикорчии мурғобӣ ҳамсон нест.

Риояи адаби роҳ

Машҳур аст, вақте дар асри XIII запткориҳои муғул дар Осиёи Марказӣ оғоз меёбанд, яке аз қаҳрамононе, ки тавонист ба онҳо муқовимат кунад, шоҳзода Ҷалолуддин Хоразмшоҳ буд.