Таълимоти динӣ дар фазои муҳаббат бигзарад!

Ҳарчанд имрӯз муъминон “имон овардем” мегӯянд, вале ба умқи маъно ва ифодаи ин иқрор нарасиданд, зеро дар онҳо дарки олами ботинӣ бо олами зоҳирӣ ҳамҷӯр нест.

Вуҷуд ва адаби роҳ

Ӯ метавонист моро дар сурати чорпо, хазанда, паранда ё ҷисми шахшудае офарад, вале бароямон шарифтарини махлуқот буданро насиб кард.

Қабл аз оиладоршавӣ: интихоби номзад (2)

Миёни ҷавонон, бахусус миёни номзадҳо барои оиладоршавӣ, бо нияти шиносоии яқинтар пайдо кардан, истифода аз телефонҳои мобилӣ ва алоқаи интернетӣ зиёд маъмул гаштааст. Аксар вақт чунин амалу рафторҳои эҳсосиву ноҷо боиси даридани пардаи шарму ҳаё дар духтарону писарон ва тира гаштани муносибати ҷавонон мегардад.

Қабл аз оиладоршавӣ: интихоби номзад (1)

Нафароне, ки бо ҳам оиладор шудан мехоҳанд, метавонанд бинобар одобу адаби шаръиву инсонӣ боҳам вохӯранд ва шиносоӣ пайдо кунанд. Ақди никоҳе, ки бе ризои ду тараф ва бе меҳру муҳаббат баста мешавад, одатан бебаракат мегардад.

Суҳбати рамазонии ду ҷавон

Шахси рӯзадор бояд донад, ки рӯзаи ӯ маҳз барои худи ӯст. Аз ин рӯ шарти адаб нест, ки як нафар рӯзадор як рӯзахӯрро тавҳину бадгӯӣ кунад.

Рамазон ва рӯзадории Фахри олам (1)

Расули акрам (с.а.в.) дар арафаи моҳи шарифи рӯзадорӣ бо василаҳои гуногун, ҳам рӯҳан ва ҳам ҷисман, барои барҳақ баҳраманд шудан аз ин моҳ умматро бедор мекарданд. Ҳамин тавр рӯҳи муъминонро ба ваҷд оварда, дар дили онҳо ҳаяҷони фарорасии моҳи шарифро зинда медоштанд.

Ду чашми масъуд

Рӯзи Артиши миллӣ барои ҳамаи кормандони сохторҳои амниятиву низомӣ муборак бод! Хоҳони онем, ки дар ду олам ҳам Шумоён доим масъуду саломат бошед.

Бузургони олами маънавиёт: Имом Раббонӣ (2)

Аз ин рафтори подшоҳ ва ҳолати Имом Раббонӣ мурид ва муҳиббон нороҳат шуда, агар устод талаб кунанд, барои аз тахт сарнагун кардани шоҳ Ҷаҳонгир омода буданашонро иброз медоранд.

Бузургони олами маънавиёт: Имом Раббонӣ (1)

Исми Имом Раббонӣ барои аксарият ошно аст, вале кам нафаре пайдо мешавад, ки доир ба ҳаёт, мақом ва нақши ин марди абарқудрат дар умури ҳаёти маънавии мардуми минтақа, маълумоте дошта бошад.

Ғурбат

Ҳарчанд маънои луғавии ғурбат ҷудоӣ аз ватан, дурӣ аз ёру диёр, ғарибӣ ва мусофирӣ аст, дар истилоҳи тасаввуф ғурбатро дар баробари аз фазои дилфиреби дунё дурӣ ҷустан, доим дар пайи ба даст овардани фазои дилкаши ухравӣ ва муштоқи висоли Мақсуд будан, маънидод кардаанд.

То чӣ андоза дилбастаи мақсуд ҳастем?

Калиди дилҳо “хислати нарм” ва “баёни нек” аст. Бо дуруштӣ ва хушунат дили одамонро фатҳ кардан муҳол аст; баръакс, онҳоро бо ин услуби дағал ба подаву рама табдил медиҳед.