Ду чашми масъуд

Рӯзи Артиши миллӣ барои ҳамаи кормандони сохторҳои амниятиву низомӣ муборак бод! Хоҳони онем, ки дар ду олам ҳам Шумоён доим масъуду саломат бошед.

Бузургони олами маънавиёт: Бишри Ҳафӣ

Дар рӯзи сарди фасли зимистон дари яке аз ашрофони Марв – Ҳорис Абдурраҳмон тақ-тақ мешавад. Шахси омада соҳиби хонаро суроғ мекард, вале ӯро дар манзилаш пайдо карда наметавонад.

Фарёди булбул

Вақте оташи афрохтаи Намруд барои Ҳазрати Иброҳим ба масобаи гулистон мегардад, булбул омада ба яке аз шохҳои гул менишинаду нағмасароӣ мекунад.

Итоаткорӣ

Ин манқиба оқилонро ибрат аст. Ҳоли инсон дар ин дунё ба сони аскарон мебошад.

Ҳадя кардани либос савоб аст!

Фақире назди Ҳазрати Абдуллоҳ ибни Аббос (р.а.) омада чизе ҳамчун садақа мехоҳад. Абдуллоҳ ибни Аббос аз фақир мепурсад:

Ҳикмат аз Бишри Ҳафӣ бишнав!

Бишри Ҳафӣ соли 767 дар шаҳри Марви Хуросон ба дунё омада буд. Номи аслияш Бишр бин Ҳорис Абдурраҳмон ва кунияаш Абӯ Наср аст. Азбаски пойи луч сафар карда гаштанро барои худ мақбултар медонист, бо лақаби “ҳафӣ” (пойлуч) машҳур гашта буд. Ӯ соли 841 дар шаҳри Бағдот вафот мекунад.

Мавлуди акрам

Умед дорем ҳама бинобар завқ ва ҷаҳди хеш дар самти дубора шинохтан ва шиносондани суннат ва шахсияти Ҳазрати Муҳаммад Мустафо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) камари ҳиммат хоҳад баст.

Бузургони олами маънавиёт: Ҳабиби Аҷамӣ-1

Ҳабиби Аҷамӣ, яке аз сарватмандони Басра буд, ки дар асри дуюми ҳиҷрӣ зиндагӣ кардааст. Ӯ, ки аз ҳаёти номашрӯъ ва саршори гуноҳ баргашта, зиндагиашро дар асоси дину маънавиёт ба роҳ монда буд, ба дигарон дар баробари оинаи ибрат шуданаш инчунин умедворкунанда низ гардида буд.

Фотиҳа ва муҳлати шиносшавии ҷуфти оиладормешуда

Доир ба муҳлати бо ҳам шиносшавии ҷуфти оиладормешуда ягон қонун ва қоидаи умумӣ мавҷуд нест. Зеро ин муҳлат бинобар шарту шароити мард ва зани оиладормешуда гуногун буда метавонад. Вале бояд қайд карда шавад, пас аз он ки ин ду нафар ҳамдигарро ба андозаи кофӣ шинохта, итминон ҳосил мекунанд, ки “ин ҳамон нафари муносибам аст”, раванди…

Моҳият ва аҳамияти никоҳ

Бинобар низоми муайян ва ақди машрӯъ бо ҳам омадани зан ва марди болиғро никоҳ меноманд. Никоҳ қадами аввалини пурфайз барои ҳаёти оилавӣ аст. Роҳи ягонаи ҳузур пайдо кардани ҷуфти муносиб ин никоҳ аст. Ақди никоҳ аҳдномае мебошад, ки миёни зан ва мард бо мақсад ва ҳадафи муайян баста мешавад. Он боиси миёни ду нафари бегона…