Дили мӯъмин ва “рӯзи ҳисоб”

Қадри банда бинобар ҳадафу мақсади дар назди худ гузоштааш муайян мегардад. Ҳаргиз мақоми шикорчии шер бо мақоми шикорчии мурғобӣ ҳамсон нест.

Риояи адаби роҳ

Машҳур аст, вақте дар асри XIII запткориҳои муғул дар Осиёи Марказӣ оғоз меёбанд, яке аз қаҳрамононе, ки тавонист ба онҳо муқовимат кунад, шоҳзода Ҷалолуддин Хоразмшоҳ буд.

Кори имрӯзро ба фардо магузор!

Муаррихон қайд мекунанд, ки тӯли ду соли хилофати ин марди абарқудрат, давлат рушди сисоларо қайд кардааст. Дар мамлакат фақире намемонаду сарватмандон соҳибэҳтиёҷеро пайдо карда наметавонанда, ки закоташонро ба ӯ диҳанд.

Ду чашми масъуд

Рӯзи Артиши миллӣ барои ҳамаи кормандони сохторҳои амниятиву низомӣ муборак бод! Хоҳони онем, ки дар ду олам ҳам Шумоён доим масъуду саломат бошед.

Бузургони олами маънавиёт: Бишри Ҳафӣ

Дар рӯзи сарди фасли зимистон дари яке аз ашрофони Марв – Ҳорис Абдурраҳмон тақ-тақ мешавад. Шахси омада соҳиби хонаро суроғ мекард, вале ӯро дар манзилаш пайдо карда наметавонад.

Фарёди булбул

Вақте оташи афрохтаи Намруд барои Ҳазрати Иброҳим ба масобаи гулистон мегардад, булбул омада ба яке аз шохҳои гул менишинаду нағмасароӣ мекунад.

Итоаткорӣ

Ин манқиба оқилонро ибрат аст. Ҳоли инсон дар ин дунё ба сони аскарон мебошад.

Ҳадя кардани либос савоб аст!

Фақире назди Ҳазрати Абдуллоҳ ибни Аббос (р.а.) омада чизе ҳамчун садақа мехоҳад. Абдуллоҳ ибни Аббос аз фақир мепурсад:

Ҳикмат аз Бишри Ҳафӣ бишнав!

Бишри Ҳафӣ соли 767 дар шаҳри Марви Хуросон ба дунё омада буд. Номи аслияш Бишр бин Ҳорис Абдурраҳмон ва кунияаш Абӯ Наср аст. Азбаски пойи луч сафар карда гаштанро барои худ мақбултар медонист, бо лақаби “ҳафӣ” (пойлуч) машҳур гашта буд. Ӯ соли 841 дар шаҳри Бағдот вафот мекунад.

Мавлуди акрам

Умед дорем ҳама бинобар завқ ва ҷаҳди хеш дар самти дубора шинохтан ва шиносондани суннат ва шахсияти Ҳазрати Муҳаммад Мустафо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) камари ҳиммат хоҳад баст.