“Кӯдак аст!” –нагӯед! Аҳамияти муколама бо навзод

Бояд қайд кард, ки фарҳанг ва одатҳои миллии тоҷикистониён ба асос ва ҳақиқатҳои илмии “фарҳанги гуфтор” бегона нестанд. Вале насли муосир, аниқтараш волидайни “мудерн” ба ин фарҳанг ва арзишҳои барои ташаккули фарди ҷомеа муҳим бегона ҳастанд.

Бозии гургони мешмонанд

“Водии гургон” дар қиёфаи “гӯсфанд” чӣ гуна пинҳон шудани “гург”-ро ошкор намуда, парда аз равандҳои минтақавӣ мебардорад.

Ғофил манишин, на вақти бозист!

Бе шубҳа арзиши вақт нисбат ба замонҳои қаблӣ гаронтар шудааст. Ва то рафт зиёд ҳам шуда истодааст. Ҳар кӣ ба дарки ин нозукият расад, муваффақ хоҳад гашт. Он нафароне, ки аҳамияти вақтро дарк накардаанд, то охири умр фақиру залил хоҳанд зист.

Тавсифи психологии ҷиноят

Достоевский нақши нафари муқаррариро аз дохили ҷомеа интихоб карда, портрет ва ҷанбаи рӯҳӣ-равонии ӯро моҳирона ба хонанда тақдим мекунад. Дар баробари нақши шахсияти муқаррарӣ, мо ҳамзамон бо психологияи ҷомеаи рус низ имкони шинос шуданро пайдо мекунем.

Шуҷоатмандиву вифоқи халқҳо

Ҳодисаву воқеаҳои роман хонандагонро аз шуҷоатмандӣ, иттифоқӣ ва қавииродагии мардуми сарзамини Тоҷикистон ва Ӯзбекистон, ки дар шароити басо сангини Сибир барои фронт заводу фабрика сохтанд, ошно месозад.

Озод аз рукуди зеҳнӣ бошед!

Аксар вақт нафарони зиёди дорои “зеҳни шахшуда” аз он ки тавоноии ақлу малакаҳои хешро боз ҳам бештар инкишоф диҳанд, аз пайи ба атрофиён исбот намудани он, ки онҳо дорои ақли расову малакаи баланд ҳастанд, беҳуда вақт мегузаронанд.

Олами рӯҳии судхӯрон

Нобиғаи адабиёт, устоди ҳамаи нависандагони даврони навини адабиёти тоҷик Садриддин Айнӣ асарҳое таълиф кардааст, ки, бешубҳа, меъёри умумии забон ва адабиёти тоҷик гардидаанд.

Инферно

Романи “Инферно” нафари соҳибзавқро дар даҳлезҳои таърихӣ роҳбалад шуда, дар айни замон хонандаро аз раванди воқеӣ дур намекунад.

Баъд аз 3-солагӣ аллакай дер мешавад!

Хониши китоби “После трёх уже поздно” ба мураббиёни муассисаҳои томактабӣ, муаллимони мактабҳои миёна, коршиносони соҳавӣ ва ҳатман ба модарон тавсия дода мешавад.

4 қоидаи лидери муваффақ

Лидери оқил ва муваффақ медонад, ки омӯзиш ҳеҷ гоҳ ба охир намерасад ва барои бунёди ҷомеа ва муҳити созанда лозим аст ҳар доим аз усул ва равандҳои нав ба нав огоҳ шуд.

Ҳаёти созанда аз нақшаи рӯз оғоз меёбад

Агар Шумо тӯли сӣ сол якранг зиндагӣ намуда, аллакай соҳиби якқатор одатҳое гашта бошеду акнун ба қароре расидед, ки дарҳол худро иваз мекунед, ин ғайриимкон аст. Зеро навоварӣ вақт талаб мекунад.