Охирон тори ғижак

Никколо Паганинӣ бастакори машҳури итолиёвист, ки дар асри XIX зиндагӣ кардааст. Ӯ ғижакнавози моҳир буд. Ҳаводорон мафтуни оҳангҳои ӯ гардида, ҳар як ҳунарнамоияшро бо шавқи тамом гӯш мекарданд.

Шир

Пирамард зарфҳои вазнинро базӯр бардошта, аз миёни чодарҳое, ки барои зарардидагони заминларза омода шуда буданд, мегузашт ва бо овози баланд фарёд мекашид: – Шииииир! Марҳамат, ба дӯстрӯякони ширхӯр шиииииир! Марҳамат, шиииииир! Пирамард ҳанӯз даъваташро тамом накарда буд, ки нафаре аз даруни яке аз чодарҳо бо ғазаб берун шуда, сарзаниш кард: – Ақлатро хӯрдаӣ, магар? Мо ин…

Шаҳид

Ду аскари ҳамдеҳа болои теппаи баланде сӯҳбат мекарданд. Яке аз онҳо, ки бо дурбини дасташ паноҳгоҳи душманро назорат мекард, гуфт: − Ҳамон хобатро бори дигар нақл кун. Шаби гузашта хобам бурд, хуб шунида натавонистам. Аскари рафиқаш хобашро ҳадди ақал даҳ бори нақл карда бошад ҳам, эътироз накарда, ин бор ҳам ба нақл сар кард. −…

Парвоз

Уқоб бо эҳтимоми зиёд чӯҷаҳояшро ба лаби лона тела кард. «Барои чӣ лаззати парвоз мебоист аз ваҳми суқут оғоз ёбад?»,- уқоб аз худ суол мекард. Лона дар лаби ҷарии кӯҳи баланд ҷойгир буд. Поёни кӯҳ танҳо холигие мавҷуд буд ва дар ҳолати суқут чӯҷаҳои уқоб ҷон ба саломат бурда наметавонистанд. «Раваду онҳо муваффақ нашаванд?», —…

Раҳмат ба Гарвард!

Ҷуфти пиронсол бо либосҳои жанда, аммо тоза аз қатораи ба Бостон омада фаромаданд. Маълум буд, ки деҳотианд. Хиҷолатомез ба қабулгоҳи ректор даромаданд. Котиба ҳамоно аз ҷой ҷаҳида, садди роҳи онҳо шуд. Охир чӣ тавр мешудааст, ки ду деҳотии жандапӯш бо ин аҳвол ба ректори донишгоҳи маъруфи Гарвард коре дошта бошанд? Марди пиронсол бо лаҳни нозук…

Ивазёбиро аз нафси хеш оғоз бикун!

Дар лавҳаи сари мазори роҳиби англиканӣ, ки дар шаҳри Лондон ҷойгир аст, чунин навишта шудааст: “Вақто ҷавону озод будам, вақто сарҳади хаёлҳоям охир надошт, орзу мекардам, ки тамоми дунёро иваз кунам. Аммо вақто пирӣ аз худ дарак дод, оқилтар шудаму, дарк кардам, ки дунё иваз намеёбад. Ман сарҳади хаёлҳоямро каме тангтар кардаму хостам танҳо кишвари…

Муҳаббати модар

Ҳини заминларзае дар Ҷопон гурӯҳи наҷотдиҳандагон ба маконе мерасанд, ки ҷавонзане зиндагӣ мекард. Аз миёни вайронаҳо ҷасади занро пайдо мекунанд. Шакли зан дар байни вайронаҳо каме аҷиб менамуд. Гӯё дар ҳолатест, ки бо дастонаш чизеро дошта, ба зону нишастааст. Маълум аст, ки хона болояш чаппа шудааст, аммо бо вуҷуди ин сардори наҷотдиҳандагон бо умеди ин…

Интихоби ҳамсар

Барои занҳо мағозае кушода шуд. Акнун онҳо метавонистанд аз ин мағоза барои худ ҳамсар интихоб карда бихаранд. Мағоза аз панҷ ошёна иборат буда, бо баланд шудан ба ҳар ошёна махсусиятҳои мардҳои мавриди интихоб бештару беҳтар мегардид. Дар мағоза як шарт ҷорӣ буд: ҳар зане, ки аз дари дӯкони ошёнае барои харид ворид мешавад, бояд аз…

Онро ҳама аз дунё бо худ меорад!

Дар замони халифа Ҳорун-ар-Рашид валие зиндагӣ мекард, ки ӯро Баҳлӯли Доно меномиданд. Он марди ориф бо рафторҳои аҷибаш мақсаднок атрофиёнро дарси ибрат медод. Аз ин сабаб аксарият ӯро девона мехонданд. Ҳол он ки девонаи аслӣ атрофиёнаш буданд. Онҳое, ки худро олудаи машғалаи бесамари дунявӣ карда буданд. Баҳлӯли Доно доим дар назди халифа Ҳорун ҳозир буд….

«Барои мо ҳаром аст!»

Марде бо роҳи ғайримашруъ як миқдор маблағе ба даст оварда, бо он чорвое барои қурбонӣ мехарад. Баъдан аз кори кардааш пушаймон «Ҳеҷ набошад чорворо ба ягон даргоҳ бурда хайр кунам»,- гӯён сӯи даргоҳи Ҳоҷӣ Бектоши Валӣ меравад. Дар он замона даргоҳҳо ҳамчун ошхона барои фақирон хизмат мекарданд. Ҳар кӣ хайре ба мардуми фақир кардан мехост,…

Мастӣ

«Боз ой, ҳар кӣ бошӣ, боз ой! Бутпараст ҳам бошӣ, боз ой! Тавбаатро сад маротиба шикаста ҳам бошӣ, боз ой!»

Муҳаббат

Духтарак, ки бо модараш мерафт, аз рафтан каме бозистод. Диққати ӯро марди велосипедсавор ва духтараш, ки дар синну сол бо вай ҳамсол менамуд, ҷалб кард. Вай аз пушти падараш дар велосипед савор ва миёни ӯро бо дастонаш дошта буд. Рухсораҳои аз ғояти хунукӣ сурх шудаашро зуд-зуд ба тани падар зер мекард. Суханҳои марди велосипедрон, ки ҳар…