Одам ва дунё

Баъди як ҳафтаи вазнини кор падарам субҳи якшанбе аз хоб бедор шуда, наҳорӣ кард ва қарор дод, ки барои бартараф кардани хастагӣ ин рӯзро дар хона гузаронад.

Advertisements

Сагбачаҳо ва мор

Дар Ҳиндустон ду сагбача ба чоҳ меафтанд. Модари онҳо дар сари чоҳ нолакунон мадад мехоҳад.

Гули ҳасрат

Толори додгоҳ пур аз одам буд. Аз ҳама зиёд хабарнигорон ба назар мерасиданд. Кӣ медонист, ки фардо дар саҳифаи аввали рӯзномаҳояшон чӣ гузориш ё сармақолае нашр хоҳанд кард. Охир, ин бори аввал буд, ки ҷуфте дар 70−солагӣ аз ҳам ҷудо шаванд.

Аспи давон

Оилаи соҳиби ду фарзанд ба қароре омаданд, ки охири ҳафтаро ҳамроҳ дар сайёҳат гузаронанд. Вақте ки ба ҷои интихобкарда рафта расиданд, модар машғули хӯрокпазӣ шуд.

Эҳтиёҷ

Ҷавоне падари сарватманд дошту дар зиндагӣ аз чизе тангӣ намекашид. Мафҳуми “нест” ё “нодорӣ” барояш комилан бегона буд. Охирин намуди мошинҳои сабукравро меронд. Рӯзе дилаш хост, ки моҳӣ бидорад.

Хирадманд ва саг

Хирадманде дар назди дарёча нишаста буд. Ногаҳон чашмаш ба саге афтид, ки сахт ташна буд.

Қисмат

Онҳо нисбат ба якдигар бағоят меҳрубон буданд. Муносибати самимиашон достони маҳфили ҳамсабақон гардида, ҳаваси онҳоро меовард. Зеро дар чанд соли таҳсили донишгоҳ касе ғайри инро надида буд.

Тифл

Зани ҷавон бо дидани тифли навзод гӯё ҷоду шуд. Мӯйи зарди ҷингила, чашмони кабуди калон, бинии кашидаву лабҳои сурхи тифли дӯстрӯ лухтаки зебоеро ба хотир меовард.

Дарахти изтироб

Маъмулан, ҳамаи мо, вақте аз кор ба хона меравем, хастагиву вазнинии дар кор ба сарамон омадаро бо худ мебарем. Вақте фишору вазнинии худро ба сари аъзои оила – хоҳ ҳамсар, хоҳ писару духтарамон мерезем, ғамгин мешавем.

Ман кӣ будани ӯро медонам…

Пирамард пагоҳии барвақт аз хона баромада, дар роҳ қадам мезад, ки велосипеде бо ӯ бархӯрда аз пояш афтонд.

Ҳадя

Кӯдаки даҳсола рӯзе аз падар пурсид:
– Падарҷон, агар ман ҳаждаҳсола шавам, бароям чӣ ҳадя мекунӣ?