Ҷиддият ва кор

Яке аз хислатҳое, ки ҳар ҷавон бояд дар худ ташаккул диҳад, ҷиддият аст. Ҷиддият хислатест, ки инсон бояд сокин, вазнин, ботамкин ва боғайрат бошад.

Advertisements

Тамринҳои махсус барои бедор кардани малакаи эҷодкорӣ (2)

Ғалат нафаҳмед, ин навъ тамрин ҳеҷ гоҳ шуморо аз ҳақиқати мушкилӣ дур намесозад ва онҳо худ аз худ ҳал намешаванд. Вале тамрин барои таҷдиди назар кардан ва бо нерӯи тоза барои ҳалли мушкил ҷаҳд карданро имкон медиҳад.

Оё хӯроки наҳории ройгон дар корхонаҳо ба фаъолияти корӣ таъсиргузор аст?

“Pivotal Software” ширкати истеҳсолкунандаи нармафзор ва хизматрасонӣ ҳар субҳ кормандони худро бо наҳории ройгон таъмин месозад. Роҳбарони ширкат қайд мекунанд, ки чунин иқдом ба рушди ширкат мусоидат намудааст.

Ҷавонон ва ҳифзи забон (2)

Дар маҳфилҳои илмӣ, ҷамъомаду чорабиниҳои гуногун гӯё истифодаи калимаи бегона маҷбурист ё сатҳи донишро муайян мекарда бошад, ки мо аз онҳо зиёд истифода мебарем.

Ҷавонон ва ҳифзи забон (1)

Дар шароити ҷаҳонишавӣ, агар хоҳанд давлатеро аз байн баранд, аввал забон, баъдан фарҳангашро нест мекунанд.

Туркия тобеътарин кишвар ба смартфон аст

Телефонҳои мобилӣ торафт ҷузъи ҷудонашавандаи башарият гашта, зарарашро низ аз он дареғ намедоранд. Зарари он ба организми одам ҷиддӣ буда, хусусан чашм ва гардан осеби зиёд мебинанд.

Аз “ман” то “мо”

Агар китобу адабиёти марбутаро варақ занед, худ низ шоҳиди он мегардед, ки чӣ гуна нафарони зиёд бо ирода ва ҳамбастгии атрофиён ба соҳили саломат расида, ба лидерон ё ба қавли тоҷикона ба пешбарони ҳақиқӣ табдил ёфтаанд.

Муваффақият ва ор (2)

Албатта, на ҳама ҷавонон чунин андеша доранд. Онҳое ҳам кам нестанд, ки барояшон фарқ надорад, ки кӣ чӣ мегӯяд, муҳим ин ки кор ҳал шавад, муҳим, ки ниёзаш бароварда шавад.

Муваффақият ва ор (1)

Муваффақ шуданро ҳар яки мо мехоҳем, вале барои он на ҳама фурсатро истифода мебарем. Агар баъзан фурсатҳои пайдошударо аз рӯи беаҳамиятӣ аз даст диҳем, гоҳи дигар дониста аз истифодаашон даст мекашем.

Изтироби файзбахш (2)

Ононе, ки ҳаётро дар партави нури имон ва шуури солим ба сар мебаранд, бо зиёи малакаи фикрии хеш болу пари умед афрохта, аз дарёҳои хунину римдори работи фонӣ парвозкунон мегузаранд.

Изтироби файзбахш (1)

Фарзанди одам дар ин дунё барои дарки ҳастии худ ва мазҳари мақоми инсони комил гаштан, аз масири пурталотум гузашта, ба сони сайёҳ маҷбур аст аз миёни кӯҳҳои қоматбаланду мушкилгузари зиндагӣ убур намояд.