Зинда аз онем, ки…-1

Яке аз малакаҳои хуби одамӣ эҷодкорӣ ва санъатофарӣ аст. Бинобар хислати мазкур аз рӯзҳои аввали офариниши олам инсоният тараққӣ карда, соҳиби завқи хоса гаштааст. Ин завқи дар худ тарбиядодаи ӯ шинохти ашёву ҳодисоти оламро барояш имконпазир гардонидааст.

Нидои модар

Ёд дорӣ, ҳангоми тифлият дуруст роҳ рафта наметавонистӣ, бо майли том интизор мешудам, то бо пойи худат роҳро тай намоӣ ва парвои вақту тангии он намекардам? Кунун чаро якчанд қадами оҳиставу нотавонии зонуҳоям зуд торҳои асабатро мехарошанд?!

Рӯйхати хониши адабиёти бачагонаро аз назар гузаронем

Хоса дар ҳамин шабу рӯз, ки айёми таътили зимистона фаро мерасад, агар омӯзгорон рӯйхати китобҳои тавсиявиро барои хониши хонандагон аз назар гузаронда, адабиёти нисбатан навтар ҷой диҳанд, умед ҳаст, ки натиҷаи хуберо ноил гарданд.

Ҳазар аз одамони «заҳролуд»!

Одамони «заҳролуд» таҳрикгари низоъ ва бадтар аз ин, эҷодкунандаи ҳолати стрессӣ ҳастанд. Стресс барои муваффақияти шумо хатари азимро ба миён меорад.

Орзуе дорам!

Орзу як навъ қувваи савқкунандаест, ки инсонро доим “зинда” нигоҳ медорад. Ҳамин тавр қадри инсон бинобар орзуяш муайян мегардад.

Нидои тифли гаҳвора

Субҳат ба хайр, модарҷон,! Дишаб бо гиряву беқарориям зиёд азиятат додам, бехобиҳо кашидӣ, ҳарчанд сари гаҳвораи ман то қиёмат нишастан хастаат намекунад, лекин чашмони хунхобатро мушоҳида кардам. Ту ин қадар пуртобу тоқатӣ нисбати ман, ки боре дар ғамхориҳоят костагиҳо надидаам. Кунун дар дами субҳ, ки билохира аз гиря боз мондам, ту низ роҳат шудӣ ва…

5 тавсия ба қаламкашони навроҳ аз Ҷорҷ Оруэлл

Қобилияти навиштан ва фикри худро ба рӯи коғаз рехта тавонистан ягон вақт чизи барзиёду нозарур набуд. Хоҳиши навиштан дар ҳар яки мо пайдо мешавад, вале бештари вақт эҳсоси “мабодо хато кунам” ё “ҳавас дорам, аммо маҳоратам намерасад” шавқи моро мекушад. Ё ин ки муддате ба навиштан мепардозем, мебинем, ки навиштаҳоямон чандон ҷолибу муассир нестанд, аз…

Бори гарони азхудкунии маълумот

Ҳар нафар қобилияти донишомӯзиро доро аст, вале раванди азхудкунии он дар ҳама гуногун аст. Ҳар кӣ услуб ва низоми барояш хосро кашф кунад, дар тӯли зиндагӣ муваффақ хоҳад буд.

Чӣ навъ китобҳоро бояд хонем?

Шахсони зиёде буда метавонад, ки “мафтуни китобхонӣ” ҳастанд, вале эҳтимол илми касбкардаашон на дунё ва на охираташонро эъмор хоҳад кард. Дар талаби илми нофеъ бошед!

Фарҳанги китобдорӣ

“Бе ягон шубҳа гуфтан мумкин аст, ки ғарбиҳоро аз вартаи ҷаҳолат ва султаи калисо бароварда, танҳо асрҳои баъдӣ онҳоро дар илму донишомӯзӣ ва фарҳанги муосирашон роҳнамо ҳамин ҷаҳди илмӣ, маънваиёт ва маданияти Шарқ (маданияти мусулмонон) буд”.
–Шарл Мисмер