Рушди равонии кӯдак: дусолагӣ (2)

Азбаски дар ин сунну сол кӯдак ба ҳар ашёву чиз мароқ зоҳир мекунад, ӯ мехоҳад онро бо ламс кардан шиносад. Аз ин рӯ аксар вақт дар раванди чунин шиносоӣ пайдо кардан, ӯ атрофро тит мекунад.

Оби хунук нӯшида хароб шавед!

Ҳаёти инсони муосирро метавон ҳаёти ғайрифаъол номид. Зеро бо сабаби дастовардҳои технологӣ ва тағйирёбии усули зист, инсон то рафт камтар ҳаракат мекунад.

Оё дар ҳақиқат барои оиладор шудан омода ҳастед? (1)

Гарчанде ҷавонони навхонадор мешуда ҳангоми интихоби ҳамсар одатан ба ҷиҳатҳои моддӣ-зоҳирии ҳамдигар бештар аҳамият медиҳанд, вале баъд аз ба мурод расидан, нақши асосиро ҷиҳатҳои маънавӣ-равонии ҳамсарон мебозанд.

Ду чашми масъуд

Рӯзи Артиши миллӣ барои ҳамаи кормандони сохторҳои амниятиву низомӣ муборак бод! Хоҳони онем, ки дар ду олам ҳам Шумоён доим масъуду саломат бошед.

Бузургони олами маънавиёт: Бишри Ҳафӣ

Дар рӯзи сарди фасли зимистон дари яке аз ашрофони Марв – Ҳорис Абдурраҳмон тақ-тақ мешавад. Шахси омада соҳиби хонаро суроғ мекард, вале ӯро дар манзилаш пайдо карда наметавонад.

Эътимоди халқ ба роҳбар

Рӯзе Чу Кунг аз устодаш Конфутсий суол мекунад:
– Устод, барои пойдор нигоҳ доштани давлат чӣ лозим аст?

Рушди равонии кӯдак: дусолагӣ (1)

Давраи дусолагӣ замони изҳори мароқ барои шинохти ашё ва муҳит барои кӯдак аст. Дар ин синну сол ӯ аз ҳад фаъол гардида, ҳар ашё ва чизро чаппаву росто мекунад. Азбаски аллакай кӯдак болои ду пояш устувор истода метавонад, серҳаракат шуда барои шинохти муҳит тариқи ҳиссҳои берунааш ҷаҳд мекунад.

Ду ҳамсоя – олуча ва гелос

Дар як боғчаи хурд ду дарахт паҳлӯи ҳам қарор доштанд. Яке дарахти олуча ва дигаре гелос буд. Ин ду ҳамсоя бо ҳам меҳрубон набуданд ва доим дили ҳамдигарро ранҷур мекарданд.

“Кӯдак аст!” –нагӯед! Аҳамияти муколама бо навзод

Бояд қайд кард, ки фарҳанг ва одатҳои миллии тоҷикистониён ба асос ва ҳақиқатҳои илмии “фарҳанги гуфтор” бегона нестанд. Вале насли муосир, аниқтараш волидайни “мудерн” ба ин фарҳанг ва арзишҳои барои ташаккули фарди ҷомеа муҳим бегона ҳастанд.

Шавҳари камгап ё бонуи сергап

Вақте шавҳар дар хона сукути муваққатиро ихтиёр мекунад, барои ба сухан оварданаш саросема нашавед. Фурсат диҳед, пурсишҳои пайдарпайро канор гузоред ва саъй кунед, ки фазои орому пурҳузурро дар хона фароҳам созед.