Машқи зеҳнӣ барои эҷодкорон ва навқаламон

Ҳарчанд дар назари баъзеҳо матни равону ҷолиб навиштан қулай метобад, вале ду калимаро дуруст ва бе ғалат бо ҳам овардан малака ва меҳнати зиёдро талаб мекунад.

Advertisements

Агар наврас беинтизом бошад…

Аксар волидайн дар ин синну соли кӯдак шикоят мекунанд, ки фарзандонашон баъд аз хӯрда шудани хӯрок, пас аз худ тоза намекунанд; пеш ва баъд аз хӯрок хӯрдан, баъд аз кӯча омадан ва баъд аз ҳоҷатхона баромадан, дастонашонро бо собун намешӯянд; ҳамчунин бозича ва либосҳояшонр низ бепарвоёна ба ҳар кунҷи хона мепартоянд.

Миёни ангеза ва аксуламал доим озодии интихоб мавҷуд аст (2)

Вақте ки Виктор Франкл принсипи фундаменталии фитрати одамиро кашф ненамояд, ӯ баъд аз озод шудан аз асорати лагерҳои натсистӣ болои малакаи дар ҳама ҳолат пурсамарона фаъолият карда тавонистан ва ё проактив будан кор мебарад.

Миёни ангеза ва аксуламал доим озодии интихоб мавҷуд аст (1)

Виктор Франкл олим ва равоншиноси яҳудитабор дар солҳои Ҷанги дуюми ҷаҳон асири лагерҳои натсистӣ буд. Ҳангоми асорат ӯ рӯзҳои мушкилтарини ҳаёташро аз сар гузаронида, шоҳиди марги падару модар, бародар ва ҳамсараш шуда буд.

Ҳама чиз дубора бунёд мегардад (2)

Ҳамин гуна малакаи тахайюл намудани нуқтаи ниҳоии ҳадафро дар ҳама ҷанбаи ҳаётии хеш ба кор баред. Бахусус, агар шумо оиладор бошед, ҳатман доир ба муносибат ва робитаҳои занушавҳариятон қаблан нақшаҳо сохта, бунёди оилаи солимро аз имрӯз тасаввур намуда банқша гиред.

Ҳама чиз дубора бунёд мегардад (1)

Яке аз хусусиятҳои фарди муваффақ тахайюл ва тасаввур карда тавонистани нуқтаи ниҳоӣ мебошад. Тахайюл карда тавонистани нуқтаи ниҳоии мақсад, ки ҳарчанд аз ҷиҳати физикӣ ҳоло дар миён чизе вуҷуд надорад, касро ҷасорат ва илҳом мебахшад.

Муноқишаву низоъ миёни бародарон ва хоҳарон (2)

Ҳар вақте волидайн ба фарзандон бо роҳи муноқиша ва низоъи байниҳам изҳор намудани ғазабро имкон медиҳанд, дар асл таълиму тарбияи иҷтимоишавӣ, идора карда тавонистани эҳсосоти манфӣ ва такмил додани шахсияти кӯдакро ба роҳ мемонанд.

Муноқишаву низоъ миёни бародарон ва хоҳарон (1)

Дар синну соли хурдӣ миёни ҳам рақобат кардани бародарон ва хоҳарон табиист. Ҳар як кӯдак, хоҳ духтар бошаду хоҳ писар, дар баробари меҳру муҳаббат доштан, ҳамчунин ҳисси нафрат кардан ва ғазабӣ шуданро ҳам соҳиб аст.