Дарахти изтироб

Маъмулан, ҳамаи мо, вақте аз кор ба хона меравем, хастагиву вазнинии дар кор ба сарамон омадаро бо худ мебарем. Вақте фишору вазнинии худро ба сари аъзои оила – хоҳ ҳамсар, хоҳ писару духтарамон мерезем, ғамгин мешавем.

Ниҳоли зиндагӣ

Ҷуфти ба тозагӣ оиладоршуда дар моҳҳои аввали ҳаёти оилавии хеш фаҳмиданд, ки ин кор яъне ҳаёти оилавӣ тамоман он тавре набудааст, ки онҳо хаёл мекарданд.