Ҳаҷв

Марди миёнасол солҳои дароз аз ватанаш дур монда буд, вақти баргашт дар фурудгоҳи Теҳрон ба таксӣ нишаста ҷониби хонааш ба роҳ медарояд. Мусофир дар ними роҳ ба ронанда мегӯяд, ки дар назди ягон дӯкони тамокуфурӯшӣ нигоҳ дорад.

Инкишофи нутқ дар кӯдак

Навзод дар ин овон танҳо гиря мекунад. Вале гиря кардани ӯ низ усули робита бо муҳит ва атрофиён ба ҳисоб меравад.

Тавсияҳо барои хушнуд ба воя расидани кӯдак

Бешубҳа, ҳар волидайн дар талоши он аст, ки фарзандаш ҳамчун фарди мустақил ва соҳибирода ба воя расад. Равоншиносони соҳавӣ маҳз барои ҷомаи амал пӯшидани чунин орзуҳои волидайн 10 тавсияи зарринеро муайян кардаанд

Ҳадя

Кӯдак дар кӯчаи барфпӯш ба чапу рост медавид ва ҳар касеро, ки рост меомад, чизеро ки дар дасташ буд, нишон медод.

Агар кӯдак дӯстони хаёлӣ дошта бошад

Агар фарзандатон мунтазам ҳамроҳи дӯсту қаҳрамонҳои дар хаёлаш бофта сӯҳбат намуда бозӣ мекарда бошад, хавотир нашавед. Чунин рафтори ӯ нишона аз мушкилоти рӯҳӣ-равонӣ нест.

Риояи адаби роҳ

Машҳур аст, вақте дар асри XIII запткориҳои муғул дар Осиёи Марказӣ оғоз меёбанд, яке аз қаҳрамононе, ки тавонист ба онҳо муқовимат кунад, шоҳзода Ҷалолуддин Хоразмшоҳ буд.